Jæja, er ekki komin tími til að ég standi við gefin loforð og segi ykkur svolítið frá ferðinni til Kólombíu.
Ferðin byrjaði nú á því að ég varð að redda mér sjálf í einni af hættulegustu borgum Suður-Ameríku, Bogota, en minns er náttúrulega svo æðisleg að maður reddaði þessu öllu án þess að lenda í nokkrum vandræðum og í þokkabót án þess að borga meira en eðlilegt er 
bara nokkuð snjöll þessi skvísa 
Síðan var flogið til Pereira morguninn eftir og eftir langan aðskilnað vorum við Violetta saman á ný Er maður ekki skáldlegur, hehehe!!! En það var alveg svakalega gaman að sjá hana aftur og Julio og ekki má gleyma honum Enzo mínum og það sem meira er, hann Enzo minn mundi eftir mér og það var ekkert smá gaman
Þetta var sko engin smá leti ferð og afslöppunin var eiginlega alveg 100%. En þrátt fyrir það fórum við nú stundum í ferðir útfyrir bæjinn og sú fyrsta var hestaferð sem átti upphaflega að vera strákaferð fyrir vini hans Julio en þegar skipuleggjandinn komst að því að ég væri að koma í fyrsta skipti til Kólombíu þá reddaði hann tveimur hestum í viðbót svo við Violetta gætum komið með Þannig við skelltum okkur í þriggja tíma hestaferð með fertugum karlmönnum sem voru allir alger “baby” eiga ekki fjölskyldu og leika sér alla daga algerir glaumgosar, nema einn þeirra, hann á tvö börn og konu, enda var líka lang þægilegast að spjalla við hann
Það var alveg fáranlega heitt og ég var með tvöfalt lag af 55spf sólarvörn og síðan var ég í peysu, þykkum buxum og með hatt á höfðinu (enda sést ekki á mér að ég hafa verið í sól síðustu 10 daga). Það var alveg svakalega fallegt þar sem við fórum. Því miður þá gleymdi ég myndunum í tölvunni hennar Violettu, en ég fæ þær seinna í mánuðinum og set þær inn þá, þeir sem eru með facebook geta líka séð þær þar
Næst síðasta daginn minn í Pereira fórum við í bíltúr upp í fjöllin í lítinn bæ, þessi bær er alveg svakalega fallegur og allt hefur nýlega verið tekið í gegn í bænum og öll húsin eru nýmáluð og alveg rosalega litskrúðug og falleg (það eru myndir hérna fyrir neðan) bærinn heitir Salento og er mjög fátækur og eiginlega mjög svipaður og bæjirnir voru í gamladaga á þessu svæði.
Eftir hádegismat í bænum, þar sem ég fékk mat sem ekki er hægt að fá neinstaðar annarstaðar í heiminum nema í þessu bæ, fórum við í bíltúr inn dalinn þar sem FARC búa alstaðar í fjöllunum, við fórum ekki langt inn dalin, bara að tjaldsvæði sem er þarna í dalnum. Þarna vörum við komin um 2500 metra yfir sjávarmál svo það var alveg drullu kalt þarna og svo var alveg grenjandi rigning og þoka þannig að ég gat ekki tekið neinar myndir.
Einn daginn fórum við með mömmu hennar Violettu á búgarðin þeirra þar sem hún er með 40 hektara af sykur-rey og hátt í 400 kýr og naut til kjötframleiðslu. Einnig eru þau með hesta til þess að hægt sé að fara um landið, en það er mjög óslétt og mjög háar hæðir út um allt. Við vorum á bíl þegar við fórm og vorum að keyra í rennandi blautu grasi upp á þessum hæðum og mamma hennar Violettu er alveg hræðilegur bílstjóri svo ég var afskaplega fegin þegar við loksins fórum heim og við vorum heil á höldnu, vorum nokkrum sinnum frekar tæp þega bíllinn byrjaði að renna og snúast í blautu grasinu.
Á þorláksmessu vorum við Violetta niðri í miðbæ og það var alveg pakkað í bænum, allir að kaupa síðust gjafirnar og redda því sem redda þurfti. Allt í einu heyrðum við öskur og karlar byrjuðu hrópa og kalla og allir byrjuðu að hlaupa og búðirnar renndu niður járn hlemmum. Í ljós koma að það voru slagsmál og ástæðan fyrir öllum þessum ótta var að mjög margir ganga um með byssur, en lögreglan var þarna rétt hjá og engar byssur voru til staðar svo hræðslan var óþörf, en ég viðurkenni það að það fór svolítið um mann.
Flesta daga vorum við nokkuð róleg og fórum í nudd og slökuðum á. Vorum eignlega bara alveg geggjað löt Hafði ekkert á móti því sko
Hérna koma myndirnar sem ég er með hérna en síðan bætast fleiri við þegar ég fæ restina hingað
